Home  //  Onderwerpen Patiënt aan het woord  //  Pijn, chronische pijn en medicatie

Pijn, chronische pijn en medicatie

Pijn, chronische pijn en medicatie


Lezing gehouden op pijncongres, in UMCG-revalidatie Beatrixoord Te Haren, vanuit patiëntbeleving. Dit in verband met gebruik van medicatie bij chronische pijn en in dit geval een antidepressivum.
Pijn en medicatie
Kent u de woorden Super cali fragilistic expialidasties. Nee, dat is lied over lettercombinaties in de musical van Mary Poppins, maar het had zomaar de taal kunnen zijn voor medicatie.

Een taal binnen de wondere farmaceutische wereld van onuitspreekbare namen en bijwerkingen. Vandaag hebben we het over pijn en medicatie. Ik ben gebruiker en ik ben overtuigd gebruiker van medicatie. Waarom? 25 jaar pijn, dus chronische pijn is een leerproces over eigen lichaam en geest, over verhouding patiënt/arts, over omgevingsfactoren en zelfbeschikkingsrecht. Als chronisch pijnpatiënt leer je na verloop van tijd dat antwoord op pijn voor zowel patiënt als arts een zoektocht is.

Chronisch pijnpatiënten hebben een dik dossier en woorden als coping stijl en somatisch komen daar zeker in voor. Lichamelijke oorzaak of niet het is de geest die beïnvloed moet worden. Geen antwoord op mijn hoofd- en nekpijn en pijn in arm en been brachten mij na een jaar of acht in een depressie. De pijn niet meer de baas kunnen, ondanks tramadol, ibropufen, duclofenac, morfine, etc. Beperkt zijn en terrein verliezen ondanks 200% inzet om te herstellen en te verbeteren. Te vaak summiere uitleg in het medisch circuit waar huisarts, fysiotherapeut, neuroloog, psycholoog, neuropsycholoog, revalidatiearts, neurochirurg zo hun eigen invalshoek hebben.

Wat was ik blij toen ik een paar jaar terug hier in het UMCG Dr. Cor Muskee hoorde zeggen:”Van pijn weten we nog weinig, misschien 20%, we moeten vaak het antwoord schuldig blijven”. Dat had ik al geleerd, maar was ik blij dat een vooraanstaand arts dat zei. Dat is wat ik u mee wil geven. U kent uw lichaam, wees leidend in uw zoektocht. Zoek samen met artsen naar verlichting, naar omgang met. Misschien helpt net als bij mij antidepressiva. Een antidepressiva die mij ondersteund in omgang met mijn pijn en beperkingen. Beperkingen die ik niet meer als beperkingen ervaar. Ik gebruik bijna helemaal geen pijnstillers meer, maar alleen antidepressiva en ik voel vrij, blij en gelukkig. Depressiviteit is naar. Het was bij mij een gevolg van de lichamelijke pijn, de beperkingen en de bijbehorende zoektocht.

Mijn vrouw heeft kanker. Dat geeft verdriet, spanning, vermoeidheid en angst voor het onbekende, maar dat is iets heel anders dan depressief zijn. Pijn in lichaam en ziel is dubbele pijn. Mijn geest wordt ondersteund en ik voel mij daar goed bij. Al 14 jaar overtuigd gebruiker en nee, ik stop er niet mee. Ik vind lichamelijke pijn genoeg en moet mijn geest helder houden om richting te kunnen blijven geven in mijn leven. Met antidepressiva. Een medicatie met een taboe. Niet voor mij. Ik ben blij met dit hulpmiddel wat mijn leven al 14 jaar lang meer kleur geeft.

Als een bekende Nederlander als Antonie Kamerling kiest voor zelfdoding, vraagt men zich af waarom en moet men het antwoord op zijn zielenpijn schuldig blijven. Dat geld dus ook vaak voor lichamelijke chronische pijn. Blijf baas over uw lijf en geest. Mocht u daarbij een extra hulpmiddel in overleg met uw artsen tegenkomen in de vorm van medicatie. Overweeg om blije gebruiker te worden. Om het leven te kunnen inrichten, helderheid te krijgen, want anders blijft u in de wereld van Super cali fragilistic expialidasties.

Strijd tegen medicatie is ook vermoeiend. Hier sprak een blije gebruiker van antidepressiva en nee ik noem het merk niet, want iedereen is anders. Ik wens een ieder veel succes bij het vinden van zijn/haar ondersteunende middelen. Dat kan dus ook medicatie zijn.