Home  //  Onderwerpen Patiënt aan het woord  //  Whiplash en spiegelneuronen

Whiplash en spiegelneuronen

Whiplash en spiegelneuronen

 

Spiegelneuronen bewijzen dat we emoties van anderen kunnen voelen. Zo staat dat in een artikel van uitgave no. 2 Quest/Psychologie. Door spiegelneuronen huil je mee bij een verdrietige filmscène, voel je angst als de hoofdrolspeler bang is en raak je op gewonden van een seksscène.

Vilayanur Ramachandran een Indiase wetenschapper vindt de ontdekking zo revolutionair dat naar zijn zeggen, spiegelneuronen dezelfde betekenis krijgen voor psychologie zullen krijgen, als DNA voor biologie.

Hoogleraar Christiaan Keyzers, die samen met zijn vrouw leiding geeft aan een onderzoeksgroep binnen het Nederlands Instituut voor Neurowetenschappen van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen, vindt deze bewering een stoutmoedige claim.
Een ander voorbeeld van teveel optimisme is: Een psychiater mailde Keyzers of hij door het maken van een MRI kon onderzoeken of zijn patiënt wel empathie voelde. Dat kan Keyzers, middels een MRI-scan, naar eigen zeggen dus niet.

Whiplash de Baas vraagt zich het volgende af:
Welke rol spelen spiegelneuronen bij lotgenotencontact in de chronische groep pijn patiënten en patiënten met chronische vermoeidheid. Krijgt men door lotgenotencontact meer of minder pijn/meer of minder vermoeidheid?

Wanneer lotgenoten iemand tegenover zich hebben die meer pijn of vermoeidheid tonen dan zij zelf voelen heeft dat dan een nadelige invloed op het eigen ziektebeeld?

Is lotgenoten contact alleen zinvol als men elkaar minder pijn/vermoeidheid toont?

Of is het sowieso beter dat men een behandelprogramma volgt waarbij zelfredzaamheid bovenaan staat i.v.m. het effect van spiegelneuronen. Chronische patiënten kunnen nog wel eens wedijveren met elkaar.

Whiplash de Baas heeft deze inhoud gezonden naar hoogleraar Cristiaan Keysers en kijkt uit naar de reactie.