Home  //  Onderwerpen Patiënt aan het woord  //  Whiplash, gedachten en gedichten

Whiplash, gedachten en gedichten

WHIPLASH EN ONZE GEDACHTEN in gedichten

 

Er wordt veel over whiplashpatienten gezegd en geschreven. In de rubriek: “Whiplash en onze gedachten” kan een ieder zijn/haar gedachten kwijt in de vorm van een gedicht, gedachte of rake uitspraak. Ik(Ton Sijm) weet uit ervaring uit de tijd dat ik rondliep als vrijwilliger in het Whiplashinstituut dat velen in staat zijn anderen via het geschreven woord te ondersteunen of te ontroeren. U kunt het ons toesturen, bij voorkeur in een worddocument, aan Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.  Als de verzameling groot genoeg is kunnen we overwegen het in bundel uit te geven. Dan zijn we zelf aan het woord. Als ondersteuning voor velen met klachtenpatroon passend na het overkomen van een whiplash. Herkenning en erkenning naar derden door zelf de dingen aan te geven. Hier volgen spreuken en gedichten. Wie weet ondersteunen ze u of refecteren zij uw gedachten.

Ilse

“Als je ooit vervelende mensen tegenkomt in je leven, bedenk dan dat ze schuurpapier zijn. Ze schuren je en schaven je. Maar uiteindelijk ben jij degene die er mooi en glad van wordt en zijn zij het, die versleten en lelijk achterblijven.”
blauwe druifjes

Anoniem

Mag ik even bij je schuilen?
Voel me helemaal kapot.
Kan ik op je schouder huilen?
Het is weer zo rot.
Zou je even willen luisteren?
Naar woorden die ik niet uitspreek.
Wil je even wat lieve woordjes fluisteren?
Ben weer helemaal van streek.
Alles kan ik aan je vragen
mijn liefste, steun en toeverlaat
Toch is er een ding wat ik zelf moet dragen,
de pijn die nooit overgaat.
Toch wil ik nog iets vragen schat
iets heel persoonlijks alleen aan jouw gericht
Wil jij je ogen sluiten dan zie ik niet dat
Wat al mijn pijn bij jouw aanricht.
Ik wil vluchten voor de pijn
weg zijn voor die ogen
als een vogel vrij zijn omdat wat er nu is niet zou mogen.

Ad Kreemers

 

 WHIPLASH WAT DOE JE ME AAN
Ik stond in de rij te wachten en toen kwam jij van achter.
Dagen, weken, maanden ben je al bij mij, maar wanneer laat jij mij vrij.

Het begint me nu toch wel te vervelen, net als bij zo velen.
Een oplossing is er niet, niet bij sint maar ook niet bij piet, zelfs de kerstman en de paashaas
helpen niet en verder tasten we naar het kluitje in het riet.

Een pilletje hier een therapietje daar, zelfs een foto helpt niet.
De doktoren tasten in het duister en om je heen hoor je het gefluister.

Met allerlei klachten loop je rond en voel je soms heel gezond.

De meeste tijd wil je zwijgen over wat je voelt en hoe het met je gaat,
want je krijgt toch alleen maar praat.

Er word over je geroddeld en gekletst, maar zelf weet je het toch het best.

Het is vervelend, je wil het niet weten, maar met veel rusten voel je, je wel wat beter.
De een komt er van af, de ander niet en niemand die het ziet.

 

Wim Niesten

 

Whiplash
het gebeurt zo onverwacht
je hebt het niet in de gaten
zo had je het ook niet verwacht
het leven te laten

niet dat het leven over is
maar het is niet meer zo het was
er is duidelijk iets mis
het loopt niet meer in de pas

je gaat stuk in wanhoop en verdriet
specialisten….ze begrijpen je niet
ze kennen het fenomeen
maar ze draaien om de whiplash heen

“je ziet er goed uit, het valt wel mee”
“het zit vast tussen je oren”
“ben je met Fl. 10.000, - niet tevree?”
-nee meneer, daar ben ik niet voor geboren-

ik ben geboren om te leven
maar heb het niet meer in de hand
zo gaat ’t goed en zo sta ik te beven
schuif mij nu niet met een fooi
aan de kant
Edam-Volendam

Hartelijke Groeten Carolien

WHIPLASH

De dagen
rijgen zich aaneen,
de toekomst
ligt in het verleden,
waar moet ik met het heden
heen?

Het was
een ogenbik
verandering ten spijt,
ben ik
mijn toekomst
voor altijd
kwijt?

Een ongeluk
een klap, veel pijn,
maar rap zeggen ze,
zul je toch weer
de oude zijn.

En als je dan
na zoveel dagen,
nog niks kan,
wordt er beweerd,
’t zit tussen je oren,
ontvlucht de cirkel,
waarin je zit.

Wat doet ‘t
meeste pijn?
Het onbegrip
dat er bij mensen leeft,
of alle klachten?
Je zit er echt
niet op te wachten.

De diagnose
wordt slecht gesteld,
menig bedrijfsarts,
weet niet hoe je het woord spelt.
Of
willen ze het niet weten?

Als men het niet ziet,
gelooft men het ook niet.
Steun toch de mensen
groot en klein
die het slachtoffer
van een whiplash zijn
Blijf boven jezelf uitstijgen

Ad Kreemers
Een lange lijdensweg begonnen, maar wie heeft toch deze ellende voor mij verzonnen.
Op een dag was de pret over en kwalen en klachten kreeg je te over.

Je was niet eens jarig en o zo veel cadeaus, alleen deze maakten mij erg boos.
Je kreeg ze voor niks en je had er niet om gevraagd het leuke leventje is vervaagd.

Je voelt je slachtoffer en schuldige, maar wie gaan ze straks huldigen.
Je krijgt een vergoeding voor je lijden, maar denken ze echt dat ze je er mee verblijden.

Partijen gaan over je gezondheid beslissen, je krijgt wat poen en daar mag je het dan mee doen.
Vaak staat het is schril contrast met het leed en voelt het als erg wreed.

Niets is zo belangrijk als een gezond lijf en dat staat buiten kijf.
Helaas is dat voor mij niet weggelegd en heb ik de rest van mijn leven pech.

Nooit meer zal een dag zijn als vroeger vol lol en belevenis en dat is wat ik erg mis.
Je werk kan je niet eens doen en daar wringt de schoen.
Je zat vol pit en energie en niets was te dol, maar waar is nu toch de lol, want al snel ben je moe of het werk is te zwaar en met je baas ben je snel klaar.

Je bent niet meer welkom op de zaak en ander werk vinden is nog maar de vraag.
Voor een man met hulpstukken en gebreken is werk ver weg is mij al gebleken.

Discriminatie mag niet meer, maar ik merk het keer op keer.

De schade is groter dan ze denken en wie zal hier voldoende en de juiste aandacht aan schenken.

Het leed dat je mag lijden is met geen pen te beschrijven.

Debby van Berkel

 Dromen,

Dromen ja lekker,

Dromen wie ik was,

Dromen wat ik kon,

Dromen lekker geen pijn,

Dromen alleen maar leuke mensen,

mensen met begrip,

Dromen,

tsja het blijven dromen

 

Debby van Berkel

 

 

 

mensen;

 

Wat zijn mensen

 

wie weet

 

niemand weet

 

allemaal verschillend

 

gelukkig allemaal verschillend

 

ook weer jammer,voor dieren en zieke mensen

 

maar hou vertrouwen

 

en heb hoop dan weet je en voel je

 

ergens is liefde....

 

Positief,

 

ja,makkelijk gezegd blijf positief

 

met pijn

 

met verdriet

 

met gemis

 

met leegtes

 

met eenzaamheid

 

maar een ding blijf positief

 

want dat houdt je overeind.

 

Whiplash,

 

Wat whiplash

 

hoezo whiplash

 

wat is een whiplash

 

mens doe niet zo raar

 

doe normaal, ga de drukte in

 

blijf niet zo alleen.

 

wat begrip!

 

wij mensen begrijpen niet,

 

wat we niet zien.

 

En wat is een whiplash,

 

juist wat je niet ziet.

 

kleur;

 

kleur is mooi

 

kleur is positief

 

kleur is liefde

 

kleur is geluk

 

kleur brengt vreugde,

 

in moeilijke tijden

 

Geef je om de mens

 

dan geef je kleur.

 Hou kleur in je eigen leven

Anoniem

Whiplash bestaat niet, zegt” een neuroloog” tegen mij,

hierdoor duwt hij mij door zijn ongeloof opzij.

Je krijgt te horen ga maar naar een psychiater “het zit tussen uw oren”,

hierdoor ga je erg aan jezelf twijfelen, want dat wil je helemaal niet horen.

Terwijl je een ongeluk hebt gehad met hersenkneuzing/whiplash en meer,

hoe onprofessioneel wordt hiermee omgegaan, dit doet hartstikke zeer.

Het enigste wat je vraagt is een luisterend oor, begrip en hulp hiervoor,

maar zodra men die “stempel” ziet staan, dan helpt men je niet meer hoor.

Door ongeloof en niet tijdig handelen ben ik de pineut en lig ik nu alleen maar in bed,

ben volledig invalide en mijn gezondheidstoestand verslechterd nog, ben ontzet.

Mijn hele gezondheid krijgt een kettingreactie en daardoor een domino-effect,

dit ten nadelen van mij en is het nu zeer complex, dit heeft mijn gezondheid “genekt”.

Klachten nemen alleen maar toe en bijkomende klachten/aandoeningen komen steeds erbij,

dit voelt voor mijn gevoel niet goed en roept hele grote vraagtekens op in mij.

Ik ben sterk intuïtief van wat ik voel in mijn lijf wat goed zit en wat niet goed is,

vertrouw altijd op je “niet pluis gevoel”, dat is bij sommige artsen nog een gemis.

Heb je klachten na een ongeluk die alleen maar toenemen, schroom je niet,

ga terug naar de arts en eis een verwijzing voor verder onderzoek, dit voorkomt veel ellende, van meer letsel naar verslechtering van letsel, frustratie en veel verdriet.

Beter op tijd, dan te laat aan de bel trekken bij de huisarts of specialist,

dit spaart veel tijd, geld ,wat bij mij niet het geval is, wat alleen meer geld kost voor iedereen, hierin heeft men zich bij mij ernstig vergist.

W:Waarom heb je mij dit aangedaan? Heb niet erom gevraagd om een ongeluk te krijgen, voel me machteloos en hulpeloos en voel me “een nummer” en niet een mens,” maar waar ligt voor de zorgverzekeraar/medici “de grens””?

H:Hoe moet ik hiermee omgaan? Ben volledig invalide en zeer ernstig beperkt, ben voor altijd afhankelijk van verpleging en mijn man en anderen met alle A.D.L(alle dagelijkse levensverrichtingen),daarin voel ik mij echt niet gesterkt.

I:In welke omgeving laat je mij nog toe? De geluiden zijn niet meer te harden en nemen steeds meer toe en daarom wil ik liever niemand meer om me heen,want ik ben constant zo moe.

P:Prikkelbaar ben ik, omdat ik teveel prikkels krijg om me heen, waardoor ik het gevoel krijg dat ik me constant moet verdedigen en bewijzen aan iedereen voor wat ik voel, waarom ik mij zo voel en wat er aan de hand is met mij, want dat voelt als een blok aan mijn been.

L:Leven is niet meer zoals voorheen, feestjes, kerst, verjaardagen, doopfeesten en meer, kan nergens meer heen.

A:Aandacht en concentratie schieten me tekort, mijn hele overzicht is aan” gort”.

S:Slapen is er ook niet meer bij, de pijn en de spierspasmen zijn de baas en gaan niet opzij.

H:Huilen en lachen wisselt en ik weet niet hoe, heb er géén controle meer over,dit is echt niet fijn.

Mijn emoties golven over me heen en ik ben zo moe, waarom kan ik niet meer diezelfde persoon zijn?

Hoop dat “alle niet-whiplashgelovige artsen” in het hele land en overal de ogen opengaan voor wat “whiplash”/hersenletsel/hersenstamletsel met EEN LICHAAM doet,

zodat hun nu hierdoor eventueel nog meer medische kennis opdoen en-/of info krijgen hierover, zodat hun zich weer verder kunnen ontplooien en dat hoe het bij mij gelopen is zo NOOIT MEER MOET.

Bescherm en behoedt andere-/meerdere mensen voor dit verschrikkelijke lot,

want hieraan gaat iedereen kapot en dat voelt dan voor meer mensen rot.

Vertrouw jezelf in wat je voelt als mens en laat je gevoel nooit los en breng over wat je bedoelt, dit geeft weer een stukje zelfvertrouwen om door te gaan en men weet waar je grens ligt en waar ze bij jou voor staan.

Hou van jezelf zoals je bent, óók al is het met je beperkingen, die eenieder wel kent.

Leef vanuit je kracht en ziel en probeer ondanks negatieve dingen de positieve dingen eruit te halen en verlies niet de moed, dan weet je voor jezelf, ik/je doe/ het goed!!!

Alle “whiplashers” en-/of hersenletsellotgenoten, veel sterkte en kracht toegewenst, A. B. ,lotgenootje.

Samen staan we sterk!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!