Home  //  Onderwerpen Patiënt aan het woord  //  Whiplash en mijn "maat" die hoofdpijn heet

Whiplash en mijn "maat" die hoofdpijn heet

Whiplash en mijn maat die hoofdpijn heet(Ton Sijm) 

Mijn hoofdpijn is er altijd en voert dagelijks strijd met mij van: “wie houdt het langer vol”. Hij wint altijd en doet dat al jaren. Hij maakt me daarom wel eens mismoedig, terwijl hij het meest loyaal aan mij is door er altijd te zijn. Onzichtbaar als hij is voor anderen, zo aanwezig voor mij. We stoeien samen al heel lang. Deze maat, welke meedeint op de golven, wanneer ik geniet van het uitzicht over water en bij voorkeur ’t IJsselmeer. Deze maat die meegaat in het tempo van wandelen en voor mij vaak het aantikken van de straat benoemt. Wanneer ik te veel van mij zelf verg, dan krijg ik ruzie met hem. De meeste tijd zit hij in de gedoogzone tijdens mijn aangepaste levenstempo.

Er zijn echter tijden, dan kan ik zijn bloed wel drinken. Als hij overdrijft, transpireer ik meer, bonkt mijn hoofd heftig, geeft pijnscheuten en gaat mijn hartslag sneller. Soms gepaard misselijkheid en enorme druk op mijn hoofd en nek. Als mijn maat hoofdpijn en ik uitgevloerd zijn, omdat we teveel van elkaar hebben gevergd, dan moeten rusten. We hebben samen dan teveel gedaan, maar wel aan iets wat voldoening geeft. We delen alles, dus ook het plezier. Hij lacht mee, hij houdt van mijn gezin, doezelt mee in de trein, is supporter van Ajax, fietst en wandelt mee, vind een jeugdwedstrijdje leuk, zo ook halve theatervoorstellingen(meer volgt hij niet).

Kortom hij beleeft van alles. Hij eist wel te vaak aandacht op, maar hij is nu eenmaal egocentrisch ingesteld. Soms eist hij tijdens een activiteit alle aandacht op en dan is het einde activiteit. Hij vind veel activiteiten te veel en reageert soms heftig. Soms ken ik zijn grenzen niet. Mijn maat hoofdpijn vraagt onderhoud. Hij wil meer rust, dan ik hem zou willen geven, maar hij laat mij geen keus. Sommigen roepen dan, dat je er aan toegeeft. “Je geeft hem zijn zin”, “je leeft er naar” zijn van die leuke. Dan kom ik samen met hem in een discussie die geen winnaars of verliezers kent.

Pijn is relatief en kent geen uitleg aan anderen. Waarom pijn chronisch en de mate waarin persoon gebonden is, maakt uitleg moeilijk en geeft meer pijn. We moeten ons samen vaak bewijzen. Gelukkig hebben we een omgeving waar wij samen begrip hebben en ons gelukkig voelen. Nodig om samen het leven de kans te geven ervan te genieten. Wij weten wat we hebben en vooral wie we om ons heen mogen hebben. We proberen zo realistisch mogelijk in het leven te staan en beseffen dat we daar heel blij mee mogen zijn.

Samen zijn we in staat een bepaalde belastbaarheid aan de dag te leggen welke aan spelregels is gebonden. Wij kennen de regels door en door, maar maken graag overtredingen. We blijven houden van het zoeken van grenzen. Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar het zou toch geweldig zijn, wanneer mijn maat hoofdpijn op een dag zegt:”Ton, bedankt ik heb het goed bij je gehad, maar ik ga”. Want hoe trouw mijn maat ook is, deze ben ik liever kwijt dan rijk. Zolang hij er echter is, zal ik er goed mee proberen om te gaan. Anders wordt hij boos. Ton Sijm Wilt u reageren met eigen verhaal over chronische pijn, dan kan dat toegevoegd worden in deze rubriek.

Rust vind mijn hoofd aan rand van het IJsselmeer